Mijn levenservaringen hebben me tot een Liefdevol en wijs mens gemaakt en me gebracht waar ik nu ben. Ik ben er volledig van overtuigd dat wat ik kan doorwerken, ook voor iemand anders te doorwerken is. Met andere woorden: als ik kan herstellen, kan jij het ook!
In 2019 ben ik intensief geschoold in de inzet van mijn ervaringsdeskundigheid op gebied van herstel van psychische klachten. In 2021 heb ik een even zo intensieve verdiepende training gevolgd op dit gebied. Dankzij deze scholingen kan ik mijn eigen herstelervaringen gericht inzetten bij de ondersteuning van het herstelproces van mijn cliënten. Ik heb gemerkt dat het delen van mijn eigen ervaringen vertrouwen en openheid in het contact bevordert. Het neemt schaamte en stigma (nadelige vooroordelen over een groep mensen) weg en creëert een basis van wederzijds begrip. Hiervoor is het niet nodig dat mijn gesprekspartner en ik precies dezelfde dingen hebben meegemaakt of doorwerkt. De verdieping van het contact komt voort uit de gedeelde ervaring van het doorwerken van psychische klachten en het toewerken naar herstel. De zoektocht naar inzicht, betekenis en oplossingen voor de problematiek is de gemene deler. Deze gedeelde ervaringen zijn belangrijker voor het contact dan hoe de problematiek er precies uitziet.
Hieronder geef ik een samenvatting van de problematieken die ik heb doorwerkt en vertel ik over de therapeutische methoden die ik dankzij mijn herstelprocessen heb leren kennen. Welke rol PSYCH-K® gehad heeft in het doorwerken van mijn belemmerende patronen, lees je hier.
Belangrijke boodschap vooraf
Het kan verleidelijk zijn om de hoeveelheid of ‘ernst’ van mijn doorwerkte klachten te vergelijken met jouw levenservaringen, problematiek of klachten. Ik vraag je nadrukkelijk om dit niet te doen. Ik deel mijn levenservaringen om openheid te geven over hoe het doorwerken van psychische problemen kan leiden tot persoonlijke groei en een vervullend leven. Wanneer jij psychische last ervaart, is het altijd zinvol om hulp te vragen om tot herstel te komen. Het feit dat jij last ervaart en dus lijdt, is reden genoeg om je klachten, ervaringen of problematiek serieus te nemen!
Wat ik hieronder beschrijf, is een samenvatting van de psychische klachten die ik doorwerkt heb en de herstelweg die ik heb afgelegd. Het zijn kwetsbare thema’s die je kunnen raken. Als dat gebeurt, deel hier dan over met je omgeving, een vertrouwenspersoon of huisarts of neem contact met me op als je klaar bent om jouw problematiek te doorwerken. Onderstaande tekst is een uitnodiging aan iedereen die met zichzelf worstelt om te kiezen voor herstel. Ik ontmoet je graag als ik hierin van betekenis kan zijn voor je!
Herstelervaringen
Intergenerationeel trauma
Net als ieder ander kind ben ik geboren in de context van een familie: een vader met zijn voorouders en een moeder met haar voorouders. Ieder van hen heeft eigen ervaringen opgedaan en patronen ontwikkeld. Een deel van deze patronen is prettig, een deel hiervan heeft helpen overleven en bleef daarna voortbestaan. Vaak worden patronen uit die laatste groep op een gegeven moment belemmerend. Ze waren nodig voor de overleving, maar bestaan in het huidige moment nog steeds en hebben daardoor een blokkerende werking gekregen. Een voorbeeld is je onzichtbaar en onhoorbaar maken om heel stilletjes uit een gevaarlijke situatie te kunnen ontsnappen. Dit helpt om die situatie te overleven. Als je vervolgens zo onzichtbaar en onhoorbaar blijft, blijf je ook onzichtbaar voor mensen die je willen steunen en kan het leven heel eenzaam worden.
Net als aan ieder ander kind werden zulke patronen en ervaringen via mijn ouders aan mij doorgegeven. De belemmerende patronen die zijn ontstaan vanuit overleving hebben veelal een traumatische ontstaansgeschiedenis. Ik vat ze samen onder de naam intergenerationeel trauma: trauma dat door de generaties heen is doorgegeven en dus nog om verwerking vraagt. Inmiddels heb ik zicht op (een deel van) het intergenerationeel trauma dat binnen mijn familiesysteem (mijn stamboom) aanwezig is. De trauma’s binnen mijn familie gaan bijvoorbeeld over thema’s als oorlog, verlies, vluchten en uitsluiting. Uit de traumatische ervaringen van mijn voorouders zijn patronen ontstaan die hen hebben geholpen met overleven en aan mij zijn doorgegeven. Omdat ik niet in de situatie leefde waarin deze patronen zijn ontstaan, hadden ze voor mij hun overlevingsfunctie verloren. Daardoor werkten ze belemmerend in mijn leven. Ik heb de patronen die ik tot zo ver ontdekt heb, kunnen doorwerken en oplossen en zet PSYCH-K® in wanneer ik patronen tegenkom die niet helpend zijn voor mij.
Hechtingsproblematiek
Ongeveer een half jaar na mijn geboorte werd mijn moeder ziek. Door haar ziekte werd zij opgenomen in het ziekenhuis. Zij is lang opgenomen geweest in het ziekenhuis en revalidatiecentrum. Ik was dus afgescheiden van mijn moeder. Dat was in de periode van mijn leven waarin ik als kindje het besef zou ontwikkelen dat iets dat of iemand die buiten het zicht is, nog steeds bestaat (dit heet objectconstantie). Voor mij als kindje verdween mama dus ineens en was het onmogelijk te begrijpen dat zij er wel was wanneer wij op bezoek waren en er thuis niet was. Mijn vader werkte hard, zorgde voor ons gezin met twee kinderen en bezocht samen met ons dagelijks mama. Dit moet een loodzware tijd geweest zijn voor ons alle vier, waarin alles wat mogelijk was is ingezet om ons goed op te vangen. Voor mij als kind betekende het dat ik mij niet veilig kon hechten. Ik voelde dat mijn ouders het zwaar hadden en ging hen ontlasten. Ik trok mij terug in mezelf en hield waar mogelijk mijn emoties en behoeften in. Dit patroon ontwikkelde zich over de jaren heen en werd versterkt door daaropvolgende ervaringen.
Pestervaringen
Gedurende het grootste deel van mijn basisschooltijd ben ik gepest. Ik was een einzelgänger, vond geen aansluiting bij mijn klasgenoten en kon niet goed voor mezelf opkomen. Samen met de hechtingsproblematiek leidde dit tot het ontwikkelen van een zeer laag zelfbeeld, grote sociale angst, vermijdingsstrategieën (manieren om de dingen die ik als eng of bedreigend ervoer, uit de weg te gaan) en de overtuiging dat ik geen bestaansrecht had. Ik was een eenzaam kind, maar was vanuit mijn hechtingsproblematiek niet in staat om dit aan mijn omgeving zichtbaar te maken. Dat voelde niet veilig en ik zou mijn ouders ermee belasten. Naar buiten toe was ik pleasend en deed ik braaf wat er van me gevraagd werd. Naar binnen toe ontwikkelden zich steeds sterkere destructieve patronen. Toen ik naar de middelbare school ging, besloot ik alles wat er ‘mis’ met mij was geweest, dus alles waar ik mee gepest was, overboord te gooien. Ik stelde me stoer en onfeilbaar op. Ik had een grote mond en liet mijn angsten niet zien. Het voordeel was dat ik niet meer gepest werd. Het nadeel was een diepe innerlijke leegte en gebrek aan zelfgevoel en identiteit. Ik kon mezelf niet meer zijn, want ik had geleerd dat dat fout was. Ik ontwikkelde destructieve copingsmechanismen (manieren om met innerlijke pijn om te gaan) om deze leegte te dichten.
Depressie
Eén van de destructieve effecten van de combinatie van bovenstaande elementen, was het ontwikkelen van depressieve episoden. Tegen het eind van de basisschool kwamen de eerste perioden die ik me herinner waarin ik niet meer wilde leven. Tijdens mijn tienerjaren werd de overtuiging dat ik slecht was, een monster, belastend voor anderen en zonder bestaansrecht, steeds sterker. Als ik dood zou gaan, zou ik daarmee echter ook anderen belasten. Lange periodes leefde ik in een soort limbo. Ik kon nergens echt landen en was totaal uit contact met mijn interne gevoel van veiligheid. Ik was vaak in een gedissocieerde toestand (een toestand die voelt alsof je ‘los’ bent van jezelf). Leegte en somberheid vulden mijn dagen, terwijl ik me naar mijn omgeving zo veel mogelijk sociaal gewenst bleef gedragen. Ik ging stiekem roken en experimenteerde met alcohol en softdrugs als ontsnappingsmiddelen. Gelukkig groeide er op school een steeds sterkere sociale bedding. Ik ontmoette iemand die mij begreep en contact wilde met wie ik werkelijk was. Op de één of andere manier keek hij door mijn patronen heen. In contact met hem kon ik af en toe voorzichtige vonken van mijn eigen levensenergie voelen.
Eetstoornis
De depressie met bijbehorende destructieve patronen bleek mij onvoldoende coping te bieden om de diepe leegte en het identiteitsgebrek te overleven. Enkele jaren nadat mijn depressie zich in mij had gevestigd, kwam mijn eetstoornis tot bloei. In een poging toch goed genoeg te kunnen zijn, begon ik met lijnen. Ik hoopte dat ik, door mijn lichamelijke verschijning te veranderen, d.w.z. aan te passen aan het ideaalbeeld dat ik uit mijn pestervaringen had opgepikt, het voor elkaar kon krijgen om wél bestaansrecht te verdienen. Het lijnen begon met niet meer snoepen en groeide vliegensvlug uit tot zo min mogelijk eten. Ik viel af, besloot dat ik nu tevreden moest zijn omdat ik wist dat wat ik deed niet gezond was, maar was volslagen de weg kwijt. Er volgde een grote eetbui, sterke gevoelens van schaamte en de stoppen sloegen door. Ik had er alles voor over om dun te zijn en dus misschien eindelijk eens goed genoeg. Zo ontstond er een eetstoornis met perioden waarin ik zo min mogelijk at en perioden waarin ik probeerde normaal te eten, al wist ik niet meer wat dit inhield. In beide perioden kon ik eetbuien hebben. Daarnaast bewoog ik zo veel mogelijk en poogde ik mijn ‘misstappen’ (momenten waarop ik wel at of volgens mijn eetstoornis te veel at) te compenseren door zo veel mogelijk spieren op te bouwen. Een periode kon enkele uren tot enkele maanden duren. Van binnen was ik echter altijd bezig met eetregels, restricties, afwegingen en vooral mezelf constant straffen. Er gingen ontzettend veel hatelijke opmerkingen naar mezelf toe door me heen. De eetstoornis en depressie vormden samen een krachtig duo. Op het eerste oog ontzettend destructief, van binnen de enige manier die ik op dat moment kon creëren om de enorme pijn, angst, eenzaamheid en afstand tot mezelf te overleven.
Zelfbeschadiging
De laatste copingstrategie die ik ontwikkelde, was zelfbeschadiging. Terwijl ik dit schrijf, voel ik het stigma op deze overlevingsstrategie nog steeds. Mijn gevoelswereld was zó gevuld met pijn, angst, boosheid, zelfhaat en verdriet, dat het niet mogelijk was voor mij om dit op een constructieve manier te uiten. Dit had ik in alles wat ik had meegemaakt ook niet geleerd. Wel wist ik dat ik geen anderen pijn wilde doen. Mijn pijn sloeg dus naar binnen. Ik had geen taal voor wat ik voelde, ik begreep niet écht wat ik voelde en de eenzaamheid was overweldigend. Door mezelf te beschadigen, ging er voor korte tijd druk van de ketel. Soms lukte het dan zelfs om even te huilen. Ook was het een manier om mezelf te straffen, wat ik in mijn beleving verdiende vanuit de overtuiging dat ik een vreselijk monster was. En de zelfbeschadiging hielp me om uit mijn dissociatieve toestand terug te komen in mijn lichaam. Pijn is een heel fysieke prikkel, die je als het ware ‘wakker’ kan maken uit een staat van onverbondenheid met jezelf. Er zijn gelukkig ook heel veel constructieve manieren om dit te doen, weet ik nu. Terug in je lijf komen kan bijvoorbeeld door Liefdevol op je lichaam te kloppen, alle dingen van één kleur te benoemen die je in je omgeving ziet of jezelf Liefdevol vast te houden. Ik raad aan dergelijke constructieve methoden toe te passen in plaats van pijn. Door de stoffen die je lichaam aanmaakt in reactie op pijn, kan zelfbeschadiging ook heel verslavend werken. Het heeft me veel wilskracht gekost om ermee te stoppen. Ik had dit herstelproces niet kunnen volbrengen zonder de Liefde van enkele belangrijke mensen in mijn leven, onder wie de eerder beschreven vriend en mijn levenspartner.
Mijn herstelweg van bovenstaande
Om te herstellen van bovenstaande complexe kluwen van ervaringen, coping en patronen, heb ik stap voor stap inzicht gekregen in mijn patronen, hun werking en ontstaansredenen. Inzicht in waarom ik deed wat ik deed, hielp me om te kiezen voor ander gedrag. Ik heb veel verschillende therapieën gevolgd en de inzichten en ervaringen die ik daardoor opdeed, samengevoegd op mijn herstelweg. Onmisbare elementen waren de onvoorwaardelijke Liefde van mijn steunfiguren, die ik hier eeuwig dankbaar voor ben, de ondersteuning van de toegewijde therapeuten die ik heb ontmoet, mijn eigen doorzettingsvermogen en geloof in herstel, inzicht in mezelf en mijn problematiek, aandacht voor de verbinding met mijn lichaam, ondersteuning om veilig te kunnen landen op deze mooie Aarde, zingeving, de spirituele leiding die ik ontving en mijn opleiding tot Kunstzinnig therapeut beeldend. Dankzij mijn opleiding ontwikkelde ik constructieve manieren om met mijn emoties om te gaan en kon ik onderliggende ervaringen onderzoeken en verwerken. Het maken van beeldende kunst dwong mij om uit mijn hoofd te komen, te werken vanuit mijn gevoel en alles wat ik aan het begin van de middelbare school overboord had gegooid weer in mezelf te integreren. Ik mocht weer voelen, moest zelfs voelen om mijn opleiding te kunnen voltooien. Hierdoor hoefden de depressie en in het bijzonder de eetstoornis niet langer mijn identiteit in te vullen.
Inmiddels ben ik al jaren hersteld van bovenstaande problematieken. Ik heb een Liefdevol, stabiel en gezond zelfbeeld ontwikkeld, heb geleerd van mezelf te houden en anderen te vertrouwen. Ik kan me verbinden met, dus hechten aan de mensen van wie ik hou en ben ongelofelijk dankbaar dat ik leef. Ik hou van mijn lichaam en zorg goed voor mezelf met voeding en beweging die bij me passen. Ik vind het bijvoorbeeld heerlijk om te wandelen en in de natuur te zijn. Ik sta in contact met wie ik werkelijk ben en wil van daaruit anderen bijstaan in hun reis naar zichzelf.
Klinkt dit te mooi om waar te zijn? Natuurlijk kom ik ook regelmatig dingen tegen waar ik minder blij van word. Het kopen van mijn trouwjurk confronteerde me bijvoorbeeld met mijn oude lichaamsbeeld en de druk die ik maatschappelijk voelde om dun te zijn. Ik heb hierover gedeeld met mijn vrienden, heb dat oude ideaalbeeld aangekeken en ervaren dat het mij nu niet meer definieert. Door het oude los te laten, heb ik de jurk van mijn dromen gevonden. Gelukkig was deze te klein: daardoor was het mogelijk om er een prachtige korsetsluiting in te zetten. Vroeger had ik hierop gereageerd met vasten en zelfhaat, nu ben ik dankbaar voor de mogelijkheden die er ontstonden juist doordat de jurk te klein was. Ook bij mij kunnen er dus oude patronen getriggerd worden. Dat leidt echter niet meer tot terugval of destructieve patronen. Oude triggers zijn nu uitnodigingen om nog wat meer op te ruimen en nog meer de Liefde te zijn die ik vroeger niet kon vinden.
Herstellen betekent voor mij: terug de regie voeren over mijn eigen leven en dus zelf een keuze hebben. Deze keuze gaat over hoe ik naar dingen kijk, hoe ik omga met wat er op mijn pad komt en welke betekenis ik hieraan geef. Gaan schilderen in plaats van wel of niet eten bijvoorbeeld, of mezelf heel kwetsbaar durven laten zien bij mijn vrienden in plaats van me terugtrekken in de leegte van de depressie om de ander maar niet te belasten. Juist door mezelf te laten zien, zijn mijn vriendschappen verdiept en kan ik anderen ook echt zien. Het idee dat ik met mijn behoeften en ervaringen een ander zou belasten, bleek een illusie te zijn. Hoe meer ik aangeef wat ik nodig heb, hoe meer mensen om mij heen op hun gemak zijn, omdat ik daarmee voor mezelf zorg en de verantwoordelijkheid over mijn eigen leven kan dragen. De vreselijk zware ervaringen die ik hierboven beschrijf, hebben me dit geleerd. Ze zijn zodoende van onschatbare waarde in mijn leven en het werk wat ik doe.
Natuurlijk was het zwaar om mijn traumatische ervaringen, destructieve patronen en overtuigingen aan te kijken. Er in blijven leven, was echter enorm veel zwaarder. Ik ben tot de conclusie gekomen dat het aankijken van ervaringen nooit meer pijn doet dan de ervaring zelf en dat het in stand houden van copingsmechanismen destructief en zodoende pijnlijker is dan het doorwerken van wat pijn doet. Ook geloof ik er sterk in dat alle ervaringen die we in ons leven opdoen, betekenisvol en zinvol zijn. De betekenis die we eraan geven, is echter aan onszelf. Ik zie mijn levenservaringen als een leerschool waardoor ik nu als ervaringsdeskundig therapeut kan werken. Zonder deze ervaringen was ik nooit in aanraking gekomen met PSYCH-K®. Ik geloof dat ik ze nodig heb gehad om mijn missie om de wereld een stukje mooier te maken door mensen te helpen hun belemmerende bagage te doorwerken, te kunnen volbrengen.
Burn-out
Nadat ik van bovenstaande was hersteld en terwijl ik al in de ggz werkte, bleek dat ik nog een verdiepingsslag mocht maken. In februari 2023 viel ik uit met een flinke burn-out. De eerste weken kon ik alleen maar op de bank liggen. Een wandeling van tien minuten of het raspen van kaas voor de avondmaaltijd was al zo uitputtend, dat ik daar uren van moest bijkomen. Ik moest mijn cliënten loslaten en me volledig op mijn eigen herstel richten. Met een dijk van een verantwoordelijkheidsgevoel voor anderen, vond ik dit ongelofelijk moeilijk. Dat maakte het tot de perfecte leerervaring. Tegen het einde van deze periode van totale uitputting (dat was de eerste fase van mijn burn-out herstel), werd ik me ervan bewust dat deze burn-out een uitnodiging was tot verdieping. In gesprek met een vriend die ik al langer kende, begon ik mij te openen. Ik werd uitgenodigd om mijn levensverhaal opnieuw te integreren. Ik begon te voelen dat het werken binnen het huidige ggz systeem niet bij mij paste en kwam opnieuw in contact met de enorme behoefte aan vrijheid die ik in mijn tienertijd had ervaren. Het was tijd. Tijd om mijn leven écht op mezelf te gaan afstemmen, tijd om me vrij te gaan voelen, tijd om diepliggende systemische patronen en trauma’s te doorwerken en tijd om mezelf écht te openen naar de mensen van wie ik hou. Het was zwaar. De vermoeidheid duurde lang en was enorm. Ik ben graag bezig en kende hierin geen grenzen, zeker niet als ik er iemand anders een dienst mee bewees. Nu, ineens, moest ik elke dag uren op de bank liggen met mijn ogen gesloten. Ik had deze periode voor geen goud willen missen. Ik hoop dat iedereen die een burn-out doormaakt de verborgen uitnodiging ziet: ontdek jezelf, lééf jezelf, ga doen waar je werkelijk gelukkig van wordt.
Voor mij betekende dat na mijn herstel deze praktijk opstarten, volledig gericht op het mensen ondersteunen bij het regie voeren over het eigen leven. Niet vanuit aangeleerde patronen of overlevingsmechanismen, maar werkelijk vanuit je hart.
Ervaringen met Therapeutische methoden
Tijdens mijn herstel van bovenstaande klachten heb ik ervaring opgedaan met veel verschillende therapeutische methoden. Ik benoem hieronder kort de methoden die mij veel hebben opgeleverd en waarin ik niet geschoold ben. Mijn beschrijvingen zijn daarom beperkt en enkel bedoeld om een beeld te geven van mijn herstelproces en de achtergrond van mijn eigen werkwijze. De inspiraties en ervaringen die deze methoden mij gebracht hebben, zijn namelijk geïntegreerd in mijn leven en in de therapie die ik aanbied. Indien je meer wilt weten over onderstaande methoden, of een hierin gespecialiseerde therapeut zoekt, kun je het internet hiervoor raadplegen.
Op de pagina’s Methoden en technieken, Waarom PSYCH-K® en Scholing en registratie lees je meer over mijn werkwijze en de methoden waarin ik geschoold ben.
- Ademsessies helpen je om stress en dus ook trauma op een diep fysiek en energetisch niveau los te laten. Door een verbonden ademhaling (in- en uitademing volgen elkaar direct op zonder pauzes) komt het lichaam in een staat waarin dit diep loslaten mogelijk is. Deze methode heeft mij in staat gesteld mijn hechtingstrauma op diep niveau te doorwerken en oud verdriet uit mijn babytijd los te laten. Ik werk zelf niet met de adem, omdat ik een gedegen scholing op dit gebied uiterst belangrijk vind.
- EMDR is wellicht de meest bekende traumaverwerkingsmethode binnen de geestelijke gezondheidszorg. Door de linker- en rechterhersenhelft op snel tempo om de beurt te prikkelen met de traumatische gebeurtenis in gedachten, kan deze gebeurtenis een plaats krijgen. Mijn ervaring met EMDR is verouderd t.o.v. de huidige ontwikkelingen van deze methode. Het heeft bijgedragen aan mijn herstel door de ‘scherpe randjes’ van mijn ervaringen af te halen. De overtuigingen die ik in reactie op mijn traumatische ervaringen had ontwikkeld, bleven echter bestaan.
- Euritmie is een Antroposofische bewegingstherapie, waarbij de letters van het alfabet een belangrijke rol spelen. Door specifieke bewegingen te maken, kunnen deze bewegingen worden geïntegreerd in het lichaam en het innerlijke systeem. Voor mij gingen deze bewegingen over veiligheid, het ervaren van mijn eigen grenzen en van mijn lichaam in deze wereld. Euritmie heeft mijn hooikoortsklachten enorm verminderd en mijn verbinding met mijn lichaam versterkt. Het heeft me doen beseffen dat klachten zoals hooikoorts gaan over het beleven van en zorg dragen voor je eigen grenzen. De ervaring dat een innerlijk systeem bepaalde bewegingen kan missen, omdat zij door omstandigheden niet zijn geïntegreerd, neem ik mee in mijn therapieaanbod.
- Haptotherapie richt zich op voelen, aanraking en het lichaam. Het heeft mij zeer geholpen met het ontwikkelen van gezonde hechtingsmogelijkheden en het verbinden met mijn lichaam. Na mijn eetstoornisherstel was aandacht op deze gebieden onmisbaar voor mij. Haptotherapie heeft mij geholpen mijn gevoelens echt te gaan herkennen, begrijpen en plaatsen. Ook ben ik hier bewust mijn innerlijke observator gaan ontwikkelen. Dat is een deel in jezelf dat waarneemt in plaats van doet. Ik vergelijk het met iemand die in het publiek zit bij een toneelvoorstelling. In ons dagelijks leven staan wij op het podium. Onze observator of waarnemer zit echter in het publiek en kan veel beter zien wat er vanbinnen gebeurt dan de persoonsdelen die op het podium staan. Deze waarnemer is in iedereen aanwezig en was bij mij al geactiveerd door o.a. schematherapie. Bewust hiermee werken maakte het mogelijk om ook fysiek niet meer volledig op te gaan in de emotie die ik voelde, maar deze waar te nemen. De regie over mezelf heb ik hierdoor stapsgewijs kunnen uitbreiden. Veel van de wijsheden die onderdeel zijn van mijn visie, heb ik verkregen en bewust gemaakt dankzij haptotherapie.
- Lomi Lomi massage is een massagevorm uit het oude Hawaii. Het is een uiterst verbindende, diep ontspannende en persoonlijke massage met diep spirituele werking. Ik heb één Lomi lomi massage mogen ontvangen en hierin de afvoer van vastzittende, oude gifstoffen (stress) ervaren. De massage bracht me een ervaring van volledige verbinding met mijn lichaam als geheel, die ik daarvoor niet had kunnen ervaren. Deze ervaring draag ik mee. Het diepe, Liefdevolle eenheidsgevoel dat ik tijdens en na de massage voelde, is onderdeel geworden van mijn menszijn en therapeutschap.
- Plantmedicijnreizen kwamen in mijn leven tijdens mijn burn-out herstel. Elke reis is anders, afhankelijk van o.a. je intentie en het punt waar je bent in je innerlijke ontwikkelingsreis. In de reizen die ik tot nu toe gemaakt heb, zijn blokkades opgelost, is verbinding verstevigd en zijn nieuwe deuren opengegaan. Plantmedicijnreizen werken versterkend op het Eenheidsbewustzijn. Omdat je reist op intentie, doe je tijdens de reizen ervaringen op die je in het dagelijks leven daarna verrijken en de mogelijkheid geven je gezette intentie te gaan leven. Soms zijn de ervaringen raadselachtig, of raken ze oude pijn aan die om heling vraagt. Ik ondersteun graag bij het interpreteren en integreren van de ervaringen en inzichten uit plantmedicijnreizen.
- Psychomotorische therapie valt, net als beeldende therapie, onder de vaktherapieën. Het is een lichaams-, bewegings- en ervaringsgerichte therapievorm. Deze therapievorm heeft me ondersteund bij mijn burn-out herstel. Ik zocht een diepere ervaring van veiligheid en wilde mezelf echt durven laten zien, zowel innerlijk als fysiek in een ruimte. Psychomotorische therapie is veelzijdig. Dat maakte het mogelijk om elke sessie te werken met het stuk dat zich aandiende om geheeld te worden. Soms met bewegingsoefeningen, andere keren met imaginaties, lichaamsgerichte oefeningen en uitbeeldingen. De inzet van imaginaties, uitbeeldingen en ervaringsgericht werk is onderdeel van de therapie die ik zelf aanbied.
- Ritmische massage is een methode uit de Antroposofische fysiotherapie. Het stimuleert ontspanning, doorstroming, contact met het lichaam en ervaren van o.a. veiligheid, geborgenheid en warmte. Tijdens mijn eetstoornisherstel en depressies heb ik de helende werking van deze methode meermaals mogen ervaren. Het waren rustmomenten die ik mezelf toen niet kon geven, waardoor mijn vitaliteit zich kon herstellen. De zachte aandacht, prettige geuren en werking van de warmte nodigden me uit om ontspanning toe te laten en te verkennen hoe ontspanning voor mij voelde. Later realiseerde ik me hoe belangrijk dit was bij mijn proces om trauma’s en daarbij horende stress los te laten. Warmte, Liefdevolle aandacht en veiligheid zijn een vast onderdeel geworden van mijn menszijn en therapeutische attitude.
- Schematherapie is een veelgebruikte cognitieve gedragstherapeutische methode die mij enorm heeft geholpen om mijzelf beter te begrijpen. Het helpt je om te leren kijken naar aangeleerde/ontwikkelde gedragspatronen, die zichtbaar worden gemaakt in verschillende schema’s en modi (combinaties van gedachten, gevoelens en gedragingen). De methode maakt inzichtelijk hoe deze invloed op je hebben en wat je kunt doen om belemmerende patronen te doorbreken. Ik ben geen schematherapeut, maar maak graag gebruik van de taal van de schematherapie om je te helpen je patronen en de herkomst ervan te onderzoeken.
- Systeemtherapie heeft mijn begrip van de herkomst van mijn belemmerende patronen vergroot. Het heeft me ook geholpen zelf de regie over mijn leven te nemen. Bij systeemtherapie wordt naar het grote geheel gekeken, zoals het familiesysteem (je gezin en voorouders), je innerlijke systeem van mechanismen, patronen en innerlijke (overlevings)delen, de organisatie waarin je werkt etc. Ik kijk met een holistische en systemische blik naar klachten en patronen, om de wortels ervan te kunnen opsporen en transformeren.
- Voice dialogue brengt je verschillende innerlijke (kind)delen in beeld. Je stapt als het ware in de energie van een innerlijk deel van jezelf, zodat dit deel zich hoorbaar en voelbaar kan maken. Deze methode heeft mij veel zicht gegeven op wat er in mij speelde, waar onverwerkte pijn zat en welke kwaliteiten ik had om voor de gekwetste delen te kunnen zorgen. Het inzicht dat ieder mens verschillende innerlijke (kind)delen in zich heeft en dat deze delen geïntegreerd en geheeld kunnen worden, is onderdeel van de therapie die ik aanbied.